โดย มารพิณ
จะว่ากันไปแล้ว แบบไม่ได้โม้เลยจริงๆ ว่า ทุกภาษามีศัพท์สำคัญที่ใช้งานบ่อยสุดแค่ไม่เกินสองพันคำ รู้แค่สองพันคำนี้ เท่ากับรู้ภาษานั้นไปกว่าครึ่ง ด้วยเหตุนี้ ผมเลยไม่เข้าใจซักทีว่าทำไม การเรียนภาษาอังกฤษที่สอนกันในบ้านเราถึงไม่เน้นที่ศัพท์ และเทคนิคการ "จำศัพท์" แต่ทลึ่งไปเน้นแกรมมาร์ หรือไวยากรณ์แทน
ซึ่งสังเกตนิดว่าผมเน้นว่า
"จำ หรือ จำได้" แต่ไม่ใช่
"ท่องจำ" นะครับ อะไรที่ท่อง มักจะไม่จำ หรือถ้าจำได้ก็มักจะลืมเร็ว ศัพท์จะติดตา ตรึงใจได้ต้อง "จำ" ครับ ไม่ใช่ "ท่อง" แก้วจ๋า ยายจ๋า แบบนกแก้วนกขุนทอง
เคล็ดวิชาหนึ่งที่อยากจะแนะนำก็คิือ
ต้องเพิ่มศัพท์แบบแตกหนึ่งคำให้เป็นสองคำ หาศัพท์อังกฤษที่เรารู้แล้วมาซักตัว แล้วมองหาซิว่าในคำนั้นมีคำอังกฤษอื่นๆ ซ่อนอยู่หรือป่ะ